Pięć kilometrów na wschód od Tuczna leży wieś Strzaliny, w której warto obejrzeć szachulcowy kościół z barokowym ołtarzem. Główną atrakcją wioski jest jednak system poniemieckich bunkrów i umocnień na osłoniętych stokach Góry Wisielczej. Była to druga pod względem wielkości fortyfikacja w systemie Wału Pomorskiego (największe są umocnienia w Nadarzycach). Całość znajdowała się pod ziemią, a nad nią wystawały tylko kopuły, zdemontowane po wojnie. Zwiedzanie umocnień nie stwarza zagrożenia, niebezpieczne może być natomiast penetrowanie bunkrów, gdyż są tu niezabezpieczone głębokie szyby. Koniecznie trzeba mieć przy sobie latarkę.

Recz leży na skraju Pojezierza Ińskiego, w krainie długich i malowniczych wałów morenowych porośniętych to lasami, to zbożem. Od dziesięciu wieków strzeże skrzyżowania ruchliwego szlaku ze Szczecina do Bydgoszczy oraz pomniejszej drogi łączącej Świdwin i Ińsko z Gorzowem. Miasto ulokowano na masywnym, podłużnym wzgórzu zamykającym podmokłą dolinę lny. Z daleka wygląda, jakby na wzniesieniu stał tylko kościół, ale w miarę zbliżania się świątynia ogromnieje, a w porastającej stoki zieleni udaje się dostrzec małe domy.

Miasto ma elipsoidalny zarys, ponieważ jedynie gospodarstwami i kilkoma niskimi blokami wykroczyło poza obręb starych murów miejskich. Zachowało oryginalny, średniowieczny układ ulic, składający się z głównej drogi poprowadzonej dłuższym garbem wzgórza i dwu obwodnic obiegających owo wzniesienie. Jednak sama zabudowa jest współczesna, gdyż w 1945 r. toczyła się tu wyniszczająca bitwa wojsk pancernych i 70% budynków zostało zrównanych z ziemią.